Op 28/12 ga ik iets doen wat ver buiten mijn comfortzone ligt: 70 kilometer hardlopen. Voor mij is dit geen gewone uitdaging. Het is een manier om stil te staan bij wat echt belangrijk is, om dankbaarheid te tonen voor wat ik zelf heb, en om mijn energie in te zetten voor mensen die het op momenten zwaar hebben. Ik loop deze 70 km voor het Lucas Project, een organisatie die kinderen en jongeren ondersteunt die te maken krijgen met verlies, rouw of emotionele kwetsbaarheid. Hun werk raakt me diep. Misschien omdat ik in mijn eigen omgeving heb gezien hoe ingrijpend verlies kan zijn, misschien omdat ik weet hoe belangrijk een veilige plek is wanneer je wereld even stilvalt. Wat ik in ieder geval wéét, is dit: Geen enkel kind zou er alleen voor mogen staan. Waarom ik dit doe Deze 70 km staan voor doorzettingsvermogen, voor het blijven gaan terwijl het zwaar is — net zoals de jongeren die door het Lucas Project worden geholpen elke dag opnieuw stappen moeten zetten, hoe moeilijk dat soms ook is. Ik wil met mijn loop laten zien dat ik achter hen sta. Dat we samen sterker zijn. Dat er licht mag blijven, ook als het even donker wordt.